شمیم آموزش و نوآوري
حاوی روش های جدید تدریس و مطالب مفید آموزشی
چرا صرفا گچ نباشد ؟ ممکن است سوال روشنی به نظر بیاید خصوصا اینکه صدها سال است که به همین نحو انجام شده . معلمان با استفاده از گچ برای انتقال اطلاعات بر تخته آشنا هستند که پس از آن دانش آموزان می توانند نسخه برداری نمایند . چنین روش تدریسی منافعی هم دارد زیرا معلمان می توانند در مقابل کلاس بایستند و به طور غیر رسمی با دانش آموزانشان صحبت نمایند . چون معلمان می توانند مطالب را روی تخته بنویسند و همانطور که پیش می روند محتوا را مورد بحث قرار دهند ، جریان اطلاعات می تواند پویا باشد . به طور برابر دانش آموزان نیز می توانند سوالات خود را پرسیده و از معلم پاسخ بگیرند و بازخورد آنی دهند .
گرچه این روش معمول تدریس است و چنین نیز خواهد ماند ولی مشکلات ذاتی دارد .چون معلم تنها مرجعی است که به منابع آموزشی دسترسی دارد بخشی از تدریس به صورت سخنرانی است . اما امروزه همه دانش آموزان مانند معلمینشان می توانند به همان اطلاعات دسترسی داشته باشند . بعلاوه جمع کثیری از دانش آموزان می توانند با معلمینشان تعامل نموده و به آنها فشار بیاورند تا در زمان کوتاه موجود محتوا را عرضه نمایند که مجال اندکی برای پرسش باقی می گذارد .
این عوامل اغلب با هم ترکیب می شوند و منجر به تبدیل فروکاهش سخنرانی به گفتگوی یکطرفه ای می شوند به نحوی که معلم حدود 50 دقیقه با دانش آموزان صحبت نماید . برخی از معلمان طبیعتا اعتماد به نفس دارند و سخنرانان خوبی هستند و با این رویکرد مشکلی ندارند . اما همه معلمین قادر به سخنرانی پویا در جمع نیستند - که البته ربطی به توانایی تدریسشان ندارد -در هر حال فایده سخنرانی که معلمان صرفا با کلاسصحبت کنند یا تمام مدت از روی یادداشتهایشان بخوانند چیست ؟
اگر ما سخنرانی را از منظر دانش آموزان بنگریم صرف نظر از آنکه چقدر عنوان یا موضوع سخنرانی جالب است ، اغلب پس از گذشت 15 تا 20 دقیقه میزان توجه به شدت کاهش می یابد .روشهای یادگیری دانش آموزان متفاوت است و معلمین ناگزیر از تدریس به شیوه تدریس مرجح خودند . بنابراین سخنرانی ها می توانند از تغییر شکل قویا سود برده و معرفی فناوریهای اطلاعاتی و ارتباطی می تواند غنای فراوانی به تجربه تدریس و یادگیری بیفزاید . اگر ما می توانستیم مجددا تدریس را اختراع کنیم آیا مجددا با سخنرانی شروع می نمودیم ؟
| Design By : Pichak |
